Het was vroeg in de avond toen ik het parkeerterrein van het gemeentehuis van het Westfriese Koggenland opreed. Gedurende het ritje ernaartoe passeerde ik plaatsen als ’t Zand en Blokker, bakermat van Trudi en Vincent, twee van de personages uit mijn boek ‘Onleesbare wereld’. Flarden van de lange gesprekken die ik met ze voerde popten op. Over wie ze zijn, hoe ze leven.

​

Op de eerste verdieping van het gemeentehuis wachtte de Adviesraad Sociaal Domein, een groep burgers die op vrijwillige basis gevraagd en ongevraagd advies uitbrengt. Ze wilden meer weten over laaggeletterdheid. Ik vertelde over de achtergrond en geschiedenis van laaggeletterdheid in Nederland. Dat niet iedereen die moeite heeft met lezen en schrijven en rekenen per se terug naar school wil. Dat elk talent telt en er meer is dan lezen en schrijven. Maar ook dat juist gemeenten de touwtjes in handen moeten nemen om mensen die onvoldoende kunnen meedoen op te sporen en kansen te bieden.

Laaggeletterdheid hangt samen met alles waar gemeenteambtenaren en wethouders mee te maken krijgen: uitkeringen, schulden, gezondheid, eenzaamheid, onderwijs… Ik vertelde ook dat elke gemeente die stappen wil zetten te rade kan gaan bij een van de vele clubs die projecten en ideeën hebben.

Mail naar Stichting ABC als je wilt weten of je website wel duidelijk is. Neem contact op met Stichting Lezen en Schrijven of kijk op basisvaardigheden.nl als je wilt weten hoe andere gemeenten het doen. Je hoeft het wiel dus niet opnieuw uit te vinden. Sluit gewoon aan en vooral: maak tijd vrij en houd vol. Want het gaat hier niet om een quick fix.

Na een uur stapte ik weer in mijn auto, terug naar Haarlem. In de hoop dat ik dit mooie groepje mensen had geïnspireerd. “Interessant en leerzaam”, mailde de voorzitter de volgende dag.

Check!